هیچ دلیلی.. هیچ دلیل..

حتا خیلی منطقی.. نمیتونه توجیهی برای خیانت باشه.

عذاب کشیدن و تحمل سخت بعضی شرایط خیلی یهتر از خوش بودن کوتاه مدت با خیانته .

خیانت فقط با یه نفر دیگه خابیدن نیست.

اگر کسی رو دوست دارین نگین بهش که پررو نشه یا نذاره بره؟!

دیوونه خونس...

پ.ن： تا جایی که میدونم دونستن اینکه کسی آدمو دوست داشته باشه خیلی هم خوبه. اگر ۲ طرفه باشه که عالیی

مشکل من اینه که زیاد گیر میکنم تو گذشته..

تو بعضی آدما.. تو بعضی اتفاقات.. بعضی خواسته ها که هیچ وقت نرسیدم..

گاهی اوقات ففط باید گفت بیخیال و دل کند..

شاید همه چیز بهتر بشه... شاید زندگی چیزای بهتری برام داشته باشه

یه جورایی انگار همه چی تلقبی شده. قشنگ بودن خیلی چیزا از بین رفته. مثه همین ماچ و بوسه هایی که برای هم میفرستیم. مثه همه این قلب قرمزهایی که برام هم میفرستیم. مثه همه بغل کردن هایی که میفرستیم. مثل همه"میم" های مالکیتی که آخر کلمات میذاریم . قدیما ولی اینجوری نبود, عزیزم و جانم ها و عشقم گفتن ها اینقدر راحت نبود. قلب قرمز فرستادن ها اینقد ساده نبود. دوستت دارم ها انگار واقعی تر بودن . میم های مالکیت یه رنگ دیگه داشتن, مالکیت واقعی از نوع قشنگش شاید. از کنار این چیزا ساده نگذریم, نذاریم کلمه های قشنگ بیشتری رنگ و بوی عادی شدن بگیره. البته شنیدن همه